Op een ochtend stort alles in.
Een zus sterft.
En de wereld draait gewoon door, alsof er niets aan de hand is.
Geconfronteerd met dit plotselinge verlies is er geen oplossing, geen les, geen genoegdoening mogelijk. Er is alleen de schok, de verbijstering, de woede, het schuldgevoel, de herinneringen die naar boven komen en het lichaam dat het moet verwerken. Dan wordt schrijven een essentiële handeling. Schrijven om niet te verdwijnen. Schrijven om overeind te blijven in een wereld die nu gebroken is.
Habiter l’irréparable is het verhaal van een onverbloemde rouw, zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid. Dag na dag onderzoekt de auteur wat de dood van een dierbare met de nabestaanden doet: de pijn van de afwezigheid, de obsessie voor details, de verleiding van het niets, maar ook de flitsen van herinneringen, humor en tederheid die ondanks alles blijven bestaan.
Dit krachtige en diep menselijke boek is geen troostboek of manifest, maar stelt een essentiële vraag: hoe kun je verder leven als niets ooit meer goedgemaakt kan worden?
