En souvenir de Tante Barjo

Mensen zijn veel te wantrouwig... of beter gezegd: niet wantrouwig genoeg tegenover katten. Ze denken dat we, omdat we miauwen in plaats van praten, niet begrijpen wat ze zeggen. In werkelijkheid weigeren we ons gewoon tot hun niveau te verlagen. Ze hechten zo veel belang aan hun taal en zijn er soms zelfs trots op, maar met hun woorden kun je uiteindelijk niet zo veel zeggen. Een kat daarentegen kan tientallen verschillende dingen uitdrukken door alleen de toon van haar gemiauw te veranderen. En toch nemen mensen ons vaak in vertrouwen. Ik ben Cunégonde Maguire. Samen met Abigaïl en Manon zwerf ik door het landhuis dat Tante Barjo aan hun familie heeft nagelaten. Er is echter één schaduwzijde: we moeten het huis delen met Octave, de aloude butler van tante Marjorie.