Ezel el Ayadi keek ernaar uit zich bij zijn zegevierende strijders op het Paleizenplein te voegen. Alleen al de gedachte vervulde hem met trots: straks zou hij door de zalen en gangen lopen waarvan de vergulde pracht en decadente luxe zo lang de heiligheid van de islam hadden bespot. Het uur van de vergelding had geslagen. Weldra zouden ze zelfs het trotse Spanje heroveren, dat hen eeuwen geleden op vernederende wijze had verdreven. Niets leek hen nog te kunnen tegenhouden.
Maar eerst wachtte hem nog veel werk. Talloze praktische zaken moesten worden geregeld, een eindeloze reeks dringende kwesties vroeg om zijn aandacht. De gebeurtenissen hadden zich in razend tempo opgevolgd en hij wist dat alleen methode en discipline de controle konden bewaren. Het was tijd om orde op zaken te stellen, zonder de strijd ook maar een ogenblik te onderbreken. Hij liet zijn blik rondgaan, op zoek naar iemand, en vond hem meteen. Hij had de jonge Selim opgedragen hem nooit uit het oog te verliezen. De jongen stond op enkele passen afstand, geduldig wachtend op zijn bevelen.
Fase II is van start gegaan. De strijd gaat verder.
